W końcu, odezwała się Ona. Początkowo nie chciała się przedstawić. Ale później, jak się dowiedział ze to ta pierwsza pierwsza miłość, którą traktował tak bardzo poważnie, zaczął się z nią spotykać.

Ona miała problemy i chciała uciec od nich. On dał jej te chwile zapomnienia. Pokazał raz ten stary wymiętolony list, który 4 lata temu mu wysłała. Pocałowali się. Ona zbladła. Karol myślał, że nikogo nie ma.

Spotykali się często. Nawet był u niej raz. Rodzice później zrobili awanturę Jej. Nie wiedział dlaczego.

Spędzili razem sylwestra. Kochali się. On zawsze się zabezpieczał, ale teraz nie chciał. Chciał ją zatrzymać na zawszę. Po tym, miała zły humor. Coś ją gryzło. Myślał ze to przez strach przed ciążą. Cieszył się kiedy nie załatwiła sobie tabletek "72h po".

Później, było milczenie. On wysyłał ciągle sms'y. Nie wiedział co się dzieje. Spotkali się, zaczęli oglądać film. Ona chciała odejść. Nie chciał jej pozwolić. Ona jednak nie powiedziała mu, że to koniec. Myśli, że ma ciągle szansę. Będzie walczył.

CHORE PRZYWIĄZANIE

Co potrafilibyśmy poświęcić, dla miłości, której nigdy nie było nam dane doznać w pełni?

Każdy ma taką osobę, którą poznał miał przeczucie, że coś będzie wyjątkowego z tego, ale kontakt się urwał. Co jakiś czas, będąc sam, czy z kimś powraca wtedy pytanie "a jak by było z tamtą osobą"?

Umysł gdy nie zna odpowiedzi - Konfabuluje. Zaczyna opowiadać o rzeczach, które nie mogłyby istnieć. Tak zaczynamy wyobrażać sobie idealną miłość, której nigdy nie zaznaliśmy. Utożsamiamy ja z kimś. Żyjemy w kłamstwie

Coś co skończyło się zanim zaczęło zawsze pozostawia uczucie niedostatku.

Karol, nigdy nie potrafił jej kochać. Wyobraził sobie, że da jej szczęście, że coś tak idealnego musi być i dla niej idealne. Zrobiłby wszystko by ją uszczęśliwić. Pomimo, że uszczęśliwiałby tylko siebie.

Jest zaślepionym egoistą. Chciał zmarnować jej przyszłość, studia, pracę, przyjaciół. Odseparować ją. "zaciążyć" - bo to miało dać gwarancje, że będzie jego. Dziecko też by kochał, jednak dla niej byłaby to kula u nogi.

Tak, Karol jest nieświadomy tego co robi. Jest nieszczęśliwy. On wierzy, że ją kocha. Jednak niestety jest głupcem, który nigdy nie zrozumiał na czym ta miłość polega. Kochał tylko siebie

Dawał jej radość, bo był. Bo ona tego potrzebowała. Dla niego to był dowód, ze też kocha go tak samo mocno.

Obsesja jaką ona wyczówała, imponowała jej. Widziała w nim kogoś kto rusza niebo i ziemię dla niej. Nie wiedziała jednak, że on robi to tylko, by zaspokoić, spełnić swoje marzenie.

Czemu Karol aż tak walczy? Bo jest dla niego narkotykiem. Bo ona była tą, która poznała prawdziwego Karola. Nie tego, który gra, "Bóg wie kogo". Polubiła go za to kim jest. On ją kocha, bo przy niej nie musi udawać. Zapomina, że jednak cała ta miłość jest oszustwem dokonanym samemu sobie.

Miłość potrafi zabić kiedy jest skierowana tylko na własne Ja.

Tak, każda miłość opiera się na egoizmie. Jednak prawdziwa miłość, nie jest oparta tylko na egoizmie.